Highlow Communications

Highlow Communications

Communiceren

Sinds 1986 is Highlow Communications als communicatiebureau gespecialiseerd in woordvoering, mediabeleid, mediastrategie en mediarelaties. Highlow Communications ontwikkelt ook algemeen communicatie & PR beleid. Daarnaast kunt u bij Highlow Communications terecht voor journalistieke en corporate tekstprodukties.

Meer informatie over Highlow Communications vindt u op www.highlow.nl.

Blus jij brand met olie of water?

leiderschapPosted by Jacques Happe Thu, January 08, 2015 12:13:19



De terreurdaad op Charlie Hebdo is afschuwelijk. Het wordt alom gezien als een aanval op de vrije pers en vrije meningsuiting. Politicus Geert Wilders toonde als reactie zijn afschuw over Moslims en riep premier Rutte ter verantwoording: “we zijn in oorlog met de islam”. Ook oorlogsjournalist Arnold Karskens legde de verantwoordelijkheid voor escalatie van religieuze terreurdaden bij politici, die in zijn ogen niet of nauwelijks verantwoordelijkheid nemen. Blussen we deze brand met olie of water?

Op 22 juli 2011 vermoordde Anders Breivik 77 Noren met een bomaanslag in de regeringswijk van Oslo en een slachtpartij op veelal jonge sociaaldemocraten. In een pamflet beschreef hij mede beïnvloed te zijn door de politiek van Geert Wilders. Die laatste medeverantwoordelijk te houden, want wie haat zaait haat oogst, werd massaal verworpen.

Op 17 juli werd een toestel van Malaysian Airways uit de lucht geschoten boven Oost-Oekraïne. Direct hielden velen Poetin verantwoordelijk, omdat zijn Rusland de rebellen steunt.

Op 7 januari schoten religieuze fanatici twaalf journalisten, illustrators en politieagenten dood in Parijs, omdat het blad Charlie Hebdo illustraties publiceerde, waarin religies, zoals de Islam, werden bespot. Velen wijzen naar de Islam als schuldige voor deze terreurdaad, anderen zien politici als verantwoordelijk.

Niet iemand anders, maar je bent zélf verantwoordelijk voor je eigen daden. De wil om de verantwoordelijkheid te verleggen naar alles wat buiten jezelf ligt, is niet nieuw. Echter, de willekeur die daarbij gebezigd wordt, neemt wel beangstigende vormen aan. Onlangs bleek nog dat een als journalist vermomde fantast jarenlang artikelen publiceerde, waarbij hij onder andere de Haagse Schilderswijk beschreef als een kalifaat van Isis, terwijl hij dit zelf verzonnen had. Het is niet alleen schandalig, maar vooral gevaarlijk.

De blanke Breivik liet zich mede beïnvloeden door de ideologische politiek van Geert Wilders’ PVV, het Vlaams Belang, het Franse Front Nationaal en de Oostenrijkse FPÖ. Ondanks deze invloeden, werd mede verantwoordelijkheid leggen bij zulke organisaties alom verworpen, omdat de solitair opererende rechtsextremistische Breivik als ‘lone wolf’ werd betiteld. Bij de terroristen in Parijs, weet Geert Wilders niet hoe snel hij direct naar álle moslims moet wijzen, omdat we volgens hem met de Islam in oorlog zijn. Hiervoor gebruikt hij massamedia, zoals waar journalist Arnold Karskens voor werkt, om deze ideeën te uiten.

Steeds meer mensen, nemen niet langer zelf de verantwoordelijkheid voor de samenleving waarin zij leven, maar schuiven die bij voorbaat af. Zij geven zich over aan populisten, die steeds harder en extremer schreeuwen, opdat ze gehoord worden met hun steeds gevaarlijker wordende ideologieën.

Natuurlijk raakt de terreurdaad op Charlie Hebdo de essentie van vrije meningsuiting en vrije pers. In democratische landen als Rusland en Turkije wordt trouwens via het monddood maken van journalisten en media al veel langer het volk meer en meer onderworpen aan de indoctrinatie en propaganda van dictatoriale heersers. Daar staan vrije meningsuiting en vrije pers al veel langer onder druk.

Geert Wilders en Arnold Karskens leven in een land waar wij vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel hebben staan. Maar die vrijheid brengt ook een verantwoordelijkheid met zich mee. Hoe ga je om met wat je wilt zeggen en hoe uit je je dan? Blus je branden door olie op het vuur te gooien of wil je deze juist blussen?

De enigen die verantwoordelijk zijn voor de moorden, zijn zij die dood en verderf zaaien.

Invloedrijke mensen als Wilders en Karskens moeten zich bewust zijn van hun verantwoordelijkheid om branden te blussen en niet aan te wakkeren. Dat geldt ook voor de media. Bieden zij een platform voor blussers of voor brandstichters? Reiken zij het volk water of olie?

We leven in een spannende tijd, waar onverdraagzaamheid, verkilling en egocentrisme belangrijker worden door verschillen uit te vergroten en mensen (en hun religie) weg te zetten als inferieur.

Hoe je die spirituele entiteit ook noemt, God, Jahweh of Allah, hij heeft nooit bedoeld dat uit zijn naam zoveel religieuze ellende wordt beleden. Iedere religie gaat in de basis over liefde. We zijn dus niet in oorlog met de Islam, zoals Wilders ons wil doen geloven. We zijn in oorlog met onszelf, omdat we steeds verder af komen te staan van de essentie: de liefde.

Olie op het vuur gooien gaat ons tegenwoordig makkelijker af, dan verantwoordelijkheid te nemen om die brand te blussen. Naastenliefde, saamhorigheid en verdraagzaamheid als water om te blussen. Als er brand is, kies ik voor blussen. Kies jij voor olie of voor water?

Jacques Happe
Jacques Happe is gemeenteraadslid voor D66 in Amersfoort en zelfstandig journalist, mediastrateeg en communicatiemanager bij Highlow Communications.

  • Comments(20)//blog.highlow.nl/#post16

Politiek leiderschap en de waan van de kiezer

leiderschapPosted by Jacques Happe Sat, June 16, 2012 18:13:18
Toen dit voorjaar het kabinet dreigde te vallen – en later viel – riep D66-leider Alexander Pechtold zijn collega’s op om de schouders eronder te zetten. Zonder partijpolitieke keuzes, werd het ‘Kunduz’-akkoord geschreven om Nederland te behoeden voor afwaardering en afstraffing door Europa en kredietbeoordelaars. Een paar maanden later regeert de angst en laat de politiek de oren hangen naar de kiezer.

Een ding moet je Bert van Marwijk nageven. Hoe vaak de 16 miljoen assistent-bondcoaches ook riepen dat hij zijn strategie moest aanpassen, hij bleef vasthouden aan zijn eigen visie. Hij luisterde wel, maar trok zijn schouders op. Hij toonde in al zijn eenvoud zijn eigen leiderschap. Het leverde hem, noch Oranje iets op. Een roemloos afscheid op het EK met schaamteloze nederlagen tegen Denemarken en Duitsland vers op het netvlies. Bert van Marwijk dacht het beter te weten. Hij negeerde goedbedoelde adviezen van collega’s uit het vak, van voetbalanalisten en van 16 miljoen Nederlanders. Toonde hij zijn leiderschap of was het slechts domme arrogantie?

GroenLinks, CDA, VVD, D66 en ChristenUnie sloten eind april een begrotingsakkoord met harde maatregelen. Bezuinigingen en hervormingen waar voorheen jarenlang over werd gesteggeld, werden in minder dan 48 uur genomen. Opeens kon het wel, omdat de deadline van Europa gehaald moest worden en internationale kredietbeoordelaars ons land dreigden af te waarderen. De dames en heren politici zetten hun schouders eronder, sprongen over hun eigen schaduw heen en losten een ‘eeuwig’ durend probleem van partijpolitiek gehannes in no time op. Opeens stonden leiders op.

De vraag dringt zich op waarom Mark Rutte zijn gedoogkabinet eigenlijk liet vallen. Met het weglopen voor verantwoordelijkheid door PVV-leider Geert Wilders, had Rutte veel beter kunnen kiezen voor voortzetting van zijn kabinet. Bijvoorbeeld in een nieuwe gedoogconstructie of een aanvulling op het kabinet door andere partijen toe te laten. Mark verkoos de duurste optie en sindsdien ligt Nederland stil. Veel issues zijn controversieel verklaard en worden pas door een nieuw kabinet opgepakt. De verkiezingen kosten de overheid op verschillende fronten ongelooflijk veel geld. Geld wat er nauwelijks is en niet uitgegeven kan worden aan zinvollere zaken.

Bij de behandeling van het ‘Kunduz’-akkoord werd al gesteld dat maatregelen houdbaar zouden zijn tot de verkiezingen op 12 september. Die houdbaarheid bleek de afgelopen weken zelfs nu al geen stand te houden. Met de VVD en GroenLinks voorop, die door het akkoord veel virtuele stemmen verloren, wordt met het oog op de verkiezingen opzichtig gedraaid, om de kiezer weer terug te winnen. Niet voor niets riep Dick Boer, de bestuursvoorzitter van Ahold, de dames en heren politici in het Financieele Dagblad op, om zich nu eindelijk eens aan de afgesproken afspraken te houden.

De enige partij die geen hinder lijkt te ondervinden van het Kunduz-akkoord is D66, omdat Alexander Pechtold wel vasthoudt aan de afspraken. Of ze nu leuk zijn of niet. Bezuinigen en hervormen kosten ons geld. We merken het allemaal in de portemonnee. Welk akkoord er ook zou zijn gesloten, het raakt ons altijd of zoals Dick Boer al zei ‘we moeten door de zure appels heen bijten.’

Als onze politici hun leiderschap zouden tonen door standvastig ons land verder te willen helpen, dan zou de waan van de kiezer geen leidraad zijn, maar de toekomst van ons land. Hup, dames en heren politici, de schouders eronder. Hup, Holland hup. Had Bert van Marwijk nu maar wel -eerder- naar die 'kiezers' geluisterd…


Jacques Happe

Jacques Happe is vicevoorzitter van Welcom, het Amsterdamse communicatienetwerk, zelfstandig journalist, mediastrateeg en communicatiemanager bij Highlow Communications, dat hij 4 augustus 1986 op 19-jarige leeftijd oprichtte.

  • Comments(0)//blog.highlow.nl/#post11