Highlow Communications

Blus jij brand met olie of water?leiderschap

Posted by Jacques Happe Thu, January 08, 2015 12:13:19

Blog image

De terreurdaad op Charlie Hebdo is afschuwelijk. Het wordt alom gezien als een aanval op de vrije pers en vrije meningsuiting. Politicus Geert Wilders toonde als reactie zijn afschuw over Moslims en riep premier Rutte ter verantwoording: “we zijn in oorlog met de islam”. Ook oorlogsjournalist Arnold Karskens legde de verantwoordelijkheid voor escalatie van religieuze terreurdaden bij politici, die in zijn ogen niet of nauwelijks verantwoordelijkheid nemen. Blussen we deze brand met olie of water?

Op 22 juli 2011 vermoordde Anders Breivik 77 Noren met een bomaanslag in de regeringswijk van Oslo en een slachtpartij op veelal jonge sociaaldemocraten. In een pamflet beschreef hij mede beïnvloed te zijn door de politiek van Geert Wilders. Die laatste medeverantwoordelijk te houden, want wie haat zaait haat oogst, werd massaal verworpen.

Op 17 juli werd een toestel van Malaysian Airways uit de lucht geschoten boven Oost-Oekraïne. Direct hielden velen Poetin verantwoordelijk, omdat zijn Rusland de rebellen steunt.

Op 7 januari schoten religieuze fanatici twaalf journalisten, illustrators en politieagenten dood in Parijs, omdat het blad Charlie Hebdo illustraties publiceerde, waarin religies, zoals de Islam, werden bespot. Velen wijzen naar de Islam als schuldige voor deze terreurdaad, anderen zien politici als verantwoordelijk.

Niet iemand anders, maar je bent zélf verantwoordelijk voor je eigen daden. De wil om de verantwoordelijkheid te verleggen naar alles wat buiten jezelf ligt, is niet nieuw. Echter, de willekeur die daarbij gebezigd wordt, neemt wel beangstigende vormen aan. Onlangs bleek nog dat een als journalist vermomde fantast jarenlang artikelen publiceerde, waarbij hij onder andere de Haagse Schilderswijk beschreef als een kalifaat van Isis, terwijl hij dit zelf verzonnen had. Het is niet alleen schandalig, maar vooral gevaarlijk.

De blanke Breivik liet zich mede beïnvloeden door de ideologische politiek van Geert Wilders’ PVV, het Vlaams Belang, het Franse Front Nationaal en de Oostenrijkse FPÖ. Ondanks deze invloeden, werd mede verantwoordelijkheid leggen bij zulke organisaties alom verworpen, omdat de solitair opererende rechtsextremistische Breivik als ‘lone wolf’ werd betiteld. Bij de terroristen in Parijs, weet Geert Wilders niet hoe snel hij direct naar álle moslims moet wijzen, omdat we volgens hem met de Islam in oorlog zijn. Hiervoor gebruikt hij massamedia, zoals waar journalist Arnold Karskens voor werkt, om deze ideeën te uiten.

Steeds meer mensen, nemen niet langer zelf de verantwoordelijkheid voor de samenleving waarin zij leven, maar schuiven die bij voorbaat af. Zij geven zich over aan populisten, die steeds harder en extremer schreeuwen, opdat ze gehoord worden met hun steeds gevaarlijker wordende ideologieën.

Natuurlijk raakt de terreurdaad op Charlie Hebdo de essentie van vrije meningsuiting en vrije pers. In democratische landen als Rusland en Turkije wordt trouwens via het monddood maken van journalisten en media al veel langer het volk meer en meer onderworpen aan de indoctrinatie en propaganda van dictatoriale heersers. Daar staan vrije meningsuiting en vrije pers al veel langer onder druk.

Geert Wilders en Arnold Karskens leven in een land waar wij vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel hebben staan. Maar die vrijheid brengt ook een verantwoordelijkheid met zich mee. Hoe ga je om met wat je wilt zeggen en hoe uit je je dan? Blus je branden door olie op het vuur te gooien of wil je deze juist blussen?

De enigen die verantwoordelijk zijn voor de moorden, zijn zij die dood en verderf zaaien.

Invloedrijke mensen als Wilders en Karskens moeten zich bewust zijn van hun verantwoordelijkheid om branden te blussen en niet aan te wakkeren. Dat geldt ook voor de media. Bieden zij een platform voor blussers of voor brandstichters? Reiken zij het volk water of olie?

We leven in een spannende tijd, waar onverdraagzaamheid, verkilling en egocentrisme belangrijker worden door verschillen uit te vergroten en mensen (en hun religie) weg te zetten als inferieur.

Hoe je die spirituele entiteit ook noemt, God, Jahweh of Allah, hij heeft nooit bedoeld dat uit zijn naam zoveel religieuze ellende wordt beleden. Iedere religie gaat in de basis over liefde. We zijn dus niet in oorlog met de Islam, zoals Wilders ons wil doen geloven. We zijn in oorlog met onszelf, omdat we steeds verder af komen te staan van de essentie: de liefde.

Olie op het vuur gooien gaat ons tegenwoordig makkelijker af, dan verantwoordelijkheid te nemen om die brand te blussen. Naastenliefde, saamhorigheid en verdraagzaamheid als water om te blussen. Als er brand is, kies ik voor blussen. Kies jij voor olie of voor water?

Jacques Happe
Jacques Happe is gemeenteraadslid voor D66 in Amersfoort en zelfstandig journalist, mediastrateeg en communicatiemanager bij Highlow Communications.

Free Publicity; alleen de zon gaat voor niks opcommunicatie

Posted by Jacques Happe Mon, September 16, 2013 11:51:26


Blog imageOnlangs vroeg een vermogend ondernemer aan Highlow Communications of we een PR-actie wilden opzetten om free publicity te genereren voor een nieuw project. Hij meldde er ook bij, dat er weinig budget was. Feitelijk bedoelde hij te zeggen "het is gratis publiciteit, dus dan werk je zelf ook maar voor niks". Hoewel free publicity impliceert dat het gratis is, gaat alleen de zon voor niks op. Voor niks werken is geen onderdeel van free publicity...

Free publicity is de aandacht die je genereert doordat media je informatie gebruiken, zonder dat je daarvoor betaalt. Redactionele publiciteit komt geloofwaardiger over dan gekochte publiciteit: een reclameboodschap of een advertentie. Goede free publicity kan veel betekenen voor het imago (waardering, status, reputatie) en genereert veel aandacht voor een persoon, bedrijf of product. Free publicity zorgt voor een betere naamsbekendheid dan de concurrent. Maar er zijn nogal wat misverstanden rond free publicity:

Gratis
is niet te koop
Misleidend, want ook free publicity kost geld. Het enige verschil is, je betaalt de media niet om aandacht. Hoewel... er zijn vormen van free publicity, waarbij wel een zekere vorm van koop plaatsvindt. Bijvoorbeeld in de reisjournalistiek, waarbij journalisten meegaan op verre reizen met als tegenprestatie aandacht in hun media.

Persbericht
Hoewel een persbericht niet de heilige graal van free publicity is, is het wel degelijk heel belangrijk dat je hier voldoende aandacht aan besteedt. Een persbericht is meer dan een stukje tekst mailen aan de media. Een goed persbericht heeft een duidelijke opbouw, waarbij je de informatie steeds verder naar beneden afrolt; van heel belangrijk naar steeds minder. De prikkelende kop dekt de lading en nodigt uit om de vetgedrukte inleiding te lezen, waar alles in staat wat van belang is. Daarmee bepaalt een journalist of er wat met jouw informatie wordt gedaan. Wees verrassend en schrijf spannend.

Perslijst
Als free betekent dat je vrij bent om te bepalen wie je wel en wie niet wilt benaderen om aandacht te besteden aan jouw belangrijke informatie, dan klopt dat. Maar ook hier is free niet gratis. Bij goede PR besteed je veel tijd en energie in het samenstellen van een perslijst. In welke kranten en tijdschriften, op radio, televisie en internetsites wil je verschijnen met je informatie? Welke journalisten hebben jouw informatie als expertise?

Strategie

Free publicity betekent ook een strategie bepalen of je bijvoorbeeld een bepaald medium of journalist de primeur geeft. Houd er wel rekening mee, dat andere media dan misschien geen aandacht meer (willen) besteden aan jouw informatie. Wil je bijvoorbeeld RTL Boulevard, dan komt SBS Shownieuws vaak niet. Wil je in De Wereld Draait Door? Dan kom je bijvoorbeeld niet bij RTL Late Night, Pauw & Witteman of Knevel & van de Brink. Ook het 'onder embargo' versturen van een persbericht kan een onderdeel uitmaken van je strategie.

Reclame
Free publicity en reclame bestaan naast elkaar. Sterker nog, ze horen vaak bij elkaar: eerst wordt free publicity ingezet en daarna opgevolgd door reclame. Met reclame bereik je grote groepen mensen, verschillende keren achter elkaar. Free publicity is in de regel eenmalig. Reclame maken kost veel geld: advertenties maken, commercials opnemen, ruimte in een (online) publicatie en/of zendtijd inkopen.

Social Media
Het opzetten van een account bij Twitter of Facebook kost niets, maar het onderhouden en bijhouden kost veel tijd. Besteed evenveel aandacht aan deze middelen als aan de tekst van een persbericht of een website. En vooral, bedenk heel goed dat Twitter en Facebook heel anders zijn met een eigen publiek. Overal hetzelfde plaatsen wordt saai. Je wilt namelijk (nieuwe) klanten of bezoekers bereiken of hen verleiden met je boodschap.

Garantie
Er is geen enkele garantie dat je met free publicity die aandacht behaald, die je zo graag wilt. De media worden dagelijks overvoerd met informatie. Iedereen wil aandacht en er is maar beperkte ruimte en tijd. Je zult je plekje moeten bevechten en ook dat kost tijd en energie. En zelfs als je (veel) hebt geïnvesteerd in alle perfecte onderdelen van je free publicity, dan nog is er geen enkele garantie dat je die aandacht ook krijgt. Zo werkt het nou eenmaal. De media zijn niet afhankelijk van jou, maar jij wel van hen. Ga daarom nooit in zee met een PR-bureau dat je garanties biedt, want die kunnen niet gegeven worden, hoe graag je dat ook zou willen.

Onbetaalbaar

Goede free publicity draagt bij aan een betrouwbaar imago. Als je denkt dat free publicity gratis is, vergeet het maar. Bepaal je doelstellingen en doelgroepen. Bedenk een strategie en tactiek. En ga dan pas aan de slag met de uitvoering. Goede free publicity vereist een gedegen aan pak en dat kost geld. Soms heel veel geld.

Hulp nodig?
Free publicity kun je heel goed zelf opzetten. Maar, zoals met alles, het kost tijd en energie. En, het is en blijft een vak op zich. Goede free publicity kost geld. Wil je het goed doen, doe het beter en huur een specialist in! Highlow Communications staat je graag bij om je daarmee te helpen.


Jacques Happe
Jacques Happe is zelfstandig journalist, mediastrateeg en communicatiemanager bij Highlow Communications, dat hij op 4 augustus 1986 op 19-jarige leeftijd oprichtte. Hij is redactielid van CommBat, het discussieplatform over de kwaliteit van het communicatievak.

Hulp nodig bij je communicatie of free publicity? Bel 06 - 55 111 975 voor een afspraak. Kijk ook eens op www.highlow.nl voor ons portfolio en onze tarieven.



Het communicatievak staat in brand...communicatie

Posted by Jacques Happe Wed, July 03, 2013 12:19:16


Het communicatievak staat in brand, zo lijkt het. We hebben geen communicatieplan meer nodig, want we gaan scrummen. We hoeven niet meer naar een Hbo, want daar leiden ze je toch maar op voor een enkeltje Sociale Dienst. Solliciteren hoeft niet meer, want communicatieafdelingen worden opgeheven en banen zijn er nauwelijks. Aan waardering voor ons beroepenveld een enorm gebrek, dus wordt er gediscussieerd over ‘de kracht van communicatie’. Zullen we dit brandje samen blussen?

Communicatie is het mooiste vak wat er is, daar is voor mij geen twijfel over. Maar helaas zie ik in mijn vak ook minder mooie kanten. Ik zie een constante strijd over 'meerwaarde' en 'accountability'. Er wordt continu geklaagd dat communicatie niet in de boardroom is te vinden. Dus naast de CEO, de CFO heb je ook een CCO nodig, en raden van bestuur moeten ook meer communiceren en er mee doen. En... er gaat van alles mis bij de Hbo-communicatieopleidingen. Als redactielid van CommBat heb ik in 2011/2012 meegedaan aan dialogen met studenten, docenten en professionals. Daar vroegen we wat verbeterd moest worden, wat fout ging in het onderwijs. Gebaseerd op eigen constateringen van specialisten uit het werkveld werd hiermee de basis gelegd voor een eerste rapport. Eind 2012 boden we dat rapport aan de landelijke beroepsvereniging Logeion en LOCO aan. LOCO is de club van Hbo-communicatieopleidingen. Wat met die bevindingen werd gedaan, is niet duidelijk, maar ging ons in ieder geval niet snel genoeg. Tenslotte worden ieder jaar weer duizenden studenten klaargestoomd voor een arbeidsmarkt die al verzadigd is. Niet alleen binnen ons vakgebied, maar op velerlei terrein. Het crisisdenken heeft zo'n grote vorm aangenomen, dat we de mooie dingen blijkbaar niet meer zien. Hierover later meer.

Ons vak is in beweging. Communicatie beweegt. Van A naar B, van C naar Z, van W naar H en alle andere mogelijkheden die er zijn. Dat heet dialoog. Voor mij is communicatie per definitie het aangaan van de dialoog. Zonder dialoog informeer je slechts en nog veel erger, bedrijf je propaganda. Ik ben niet van de propaganda, hoewel ik erken, dat het soms best handig is als de vox populi niet in je nek hijgt, of die CCO. In de discussie die CommBat is gestart met haar persbericht over de Hbo`s, wordt veelal voorbij gegaan aan de inhoud, aan de boodschap. Klaarblijkelijk zijn we onvoldoende in staat gebleken om zowel boodschap als verpakking op hetzelfde niveau te brengen. Of misschien is de inhoud voor velen nog een brug te ver, willen ze er niet aan. En zien sommige communicatiemensen het als propaganda van een actiegroep.

Natuurlijk gaan er ook dingen goed in het onderwijs. En er zal ook wel hervormd worden. Gelukkig vinden volgens dat onderzoek van de universiteit in Maastricht ook 2000 studenten wél de weg naar de arbeidsmarkt, maar voor mij blijft het onderwijs een bron van zorg. Daar ligt de basis van het vak, zoals we dat aan jonge mensen uitleggen. Echter, ik zie teveel studenten zoeken binnen een opleiding, ze zwemmen zonder de kant te raken, ze verzuipen. Dan raakt het me enorm, dat vakgenoten over zo weinig zelfreinigend vermogen beschikken. De primaire reacties op slecht nieuws over ons vak gaan over de vorm, niet de inhoud. Opeens heeft de boodschapper het gedaan: niet de kwaliteit van de Hbo`s doet ter zake, maar de toon van CommBat. We staan een kwalitatief en onafhankelijk onderzoek voor over het communicatieonderwijs en over het beroepenveld. CommBat heeft daar zelf het geld niet voor, want bestaat slechts uit individuele professionals, die zich het Hbo-communicatieonderwijs aantrekt. CommBat wil weten of haar bevindingen onderbouwd worden door wetenschappelijke feiten; de onderbouwing die noodzakelijk is om verder te bouwen op een duurzame toekomst voor het communicatievak via het onderwijs.

Ik daag Logeion al jarenlang uit zich harder te maken voor het vak. Voor mij is de landelijke beroepsvereniging onvoldoende zichtbaar, staat het onvoldoende voor het vakgebied en de mensen die dat vakgebied bevolken. Logeion hoor je niet. Logeion vind je niet op de barricades. Het kiest de weg der geleidelijkheid, wat dat ook wezen moge. Ik ben op zoek naar opinies vanuit Logeion en nieuws over ons vak, die de inhoud raken en niet de vorm. Ik zou zo graag zien dat onze beroepsvereniging met alle professionals haar visie op het vak deelt of zich inhoudelijk uitlaat over de ontwikkelingen van het vakgebied en niet alleen met haar leden.

Misschien is de stille diplomatie van Logeion er een van de lange adem en werkt het wel. Misschien kunnen de Hbo`s gewoon niet sneller. Misschien wil CommBat gewoon te snel. Maar als er al gereageerd wordt vanuit de Hbo`s, dan vooral ontwijkend en ontkennend. Weinig zelfreflectie, geen hand in eigen boezem, maar de ogen sluitend voor de ernst van de situatie. Logeion staat wel vooraan bij de Hbo`s om hun beroepsniveauprofielen te slijten, waar al jarenlang niemand aan wil. Ik zou het mooier vinden als Logeion de expertise van haar 3000 leden weet in te zetten ten behoeve van die noodzakelijke verbetering van de communicatieopleidingen.

Terug naar mijn mooie vak communicatie. De Amsterdamse communicatievereniging Welcom, reikte onlangs twee prijzen uit: de Welcom Amsterdamse Communicatie Award aan de Noord/Zuidlijn en een Eervolle Vermelding aan BoloBoost, een burgerinitiatief om de Amsterdamse wijk Bos en Lommer op de kaart te zetten. Beide campagnes hebben een positief doel en doen daar alles aan. De essentie van excellente communicatie, vanuit transparantie en dienstbaarheid.

De jury sprak bij BoloBoost over "knap gedaan, zeer betrokken, echt van onderop, fris en serieus en tegelijk luchtig. Je krijgt bijna zin om er te gaan wonen. Helemaal door vrijwilligers opgezet en onderhouden, mooie uitgangspunten, zeer eigentijds aangepakt, een duidelijk indicatie dat het resultaat oplevert. Met beperkte middelen is een geweldig resultaat behaald." Mensen die geen communicatieopleiding hebben gevolgd, maar zich ten volle inzetten voor hun wijk en daarbij de beperkte middelen inzetten, die ze tot hun beschikking hebben. Prachtig!

De Noord/Zuidlijn, de metro van Amsterdam Noord naar de Zuidas is onder een zeer slecht gesternte geboren. Maar de communicatieafdeling heeft de negatieve vox populi om weten te buigen naar een positief imago. Knap! Volgens de jury misschien wel "de campagne aller campagnes, het schoolvoorbeeld voor de communicatiepraktijk. De jury vindt het een internationaal toonbeeld van hoe je een campagne dient te voeren. Een geweldige combinatie van strategie en zeer hoogwaardige uitvoering, zeer eigentijds door de communicatie helemaal te beleggen bij de projectleiders en de uitvoerders zelf, het negatieve sentiment zo weten om te buigen naar een positief sentiment en zelfs een zekere trots, dat is echt uitermate knap."

Het communicatievak is in beweging, zowel bovengronds als ondergronds. Het gaat niet op alle fronten goed, beslist niet. Maar in een lastige economische omgeving zijn er gelukkig de pareltjes zoals hierboven beschreven. Ze maken mijn vak het zo waard me voor in te zetten. Ik blijf dat doen, het is de wereldverbeteraar in mij, mijn eigen Moeder Theresa-complex. Ik sla soms de plank mis qua toon, maar ik bedoel het goed. En wil ik te snel, dan mag best iemand op de rem trappen.

Maar Logeion en LOCO, iets sneller mag wel. Iets zichtbaarder dan zo onzichtbaar als nu mag ook. En zijn die barricades niks voor jullie, dan zou het toch fijn zijn als jullie aan de achterkant de bouwstenen aandragen. Want ook dat is communicatie, samen. Samen verbinden, samen doen. Alleen dan ontstaat die dialoog, alleen dan krijg je die boodschap, hoe ernstig en zwaar ook, van de een naar de ander.

Ik breng de emmer, jullie het water? Dan blussen we die brand samen!


Jacques Happe
Jacques Happe is zelfstandig journalist, mediastrateeg en communicatiemanager bij Highlow Communications, dat hij 4 augustus 1986 op 19-jarige leeftijd oprichtte. Hij is redactielid van CommBat, het discussieplatform over de kwaliteit van het communicatievak. CommBat initieert en entameert de inhoudelijke kwaliteitsdiscussie over het communicatievak onder andere via deze discussiegroep. CommBat is een platform voor ieder die wil werken aan een verdere professionalisering van het communicatievak. Wat we zijn? Dat zijn we samen!

Social Media Strippenkaartcommunicatie

Posted by Jacques Happe Tue, June 04, 2013 13:31:09

Blog image

Wil je meer en beter zichtbaar zijn op internet via social media?
Je weet niet goed hoe je hiermee moet beginnen?
Of heb je simpelweg te weinig tijd om zelf dit soort accounts (bijv. Facebook, Twitter) te onderhouden?
Schakel me dan nu in om jouw social media te onderhouden!

De kracht van sociale media ligt in het steeds online aanwezig zijn en de interactie op te zoeken en te onderhouden met klanten, partners, sponsoren, fans en geïnteresseerden. Doe je er (te) weinig mee, dan verlies je niet alleen die aandacht, maar kun je ook geen relatie meer met ze opbouwen.

Je kunt een strippenkaart in 10, 25 of 50 uur afnemen en zo zelf bepalen hoeveel je in social media wilt steken. Ik help je dan met het onderhouden van je social media account(s). Uiteraard bespreken we vooraf samen het plan van aanpak en ik kan je daarbij uiteraard adviseren wat voor platforms bij jouw dienstverlening of product het beste aansluit.

Het is daarbij handig als je een eigen website hebt. Het gebruik van social media ligt in het verlengde hiervan. Oftewel: informatie op je website link je vaak door naar social media.

Wil je meer informatie over de Social Media Strippenkaart, neem dan zo snel mogelijk contact met me op.

Mannen/vrouwen in de communicatie; de inhoud verliest het van de vormcommunicatie

Posted by Jacques Happe Tue, March 05, 2013 11:06:40

Blog image
Het zal wel weer. Vrouwen voelen zich achtergesteld. Er zijn te weinig vrouwen op TV, te weinig vrouwen op hoge functies in het bedrijfsleven. Zoals altijd volgt communicatie de trend, in plaats van trendsettend te zijn, en schrijft ons nationale vakblad Communicatie Magazine over deze ‘problematiek’. Je zou denken dat ons vak ernstiger problemen heeft dan de hoeveelheid vrouwen of mannen in het vak(blad), maar nee, vorm is weer eens belangrijker dan de inhoudelijke kwaliteit...

Directeur Hanneke Verburg van Winkelman & Van Hessen voert sinds kort een briefdiscussie met Rocco Mooij van vakblad Communicatie Magazine. Allereerst wordt Mooij door Verburg bedolven onder de complimenten. Daarna wordt aangestipt dat onze landelijke beroepsvereniging geen enkel idee heeft over de man/vrouwverhouding in het vak. Alsof Logeion zelf wél cijfers paraat zou hebben! Veel van wat ze bij onze landelijke beroepsvereniging weten, is kennis vergaard door mensen uit het vak. Zo maak je goede sier met wetenschap van anderen en lijk je daardoor als vereniging heel belangrijk. Onderzoek doen is kennelijk geen prioriteit; het vak monitoren al helemaal niet. Onwetendheid over ons vak lijkt me de doodsteek voor een landelijke beroepsvereniging, maar die reputatiekwestie ontgaat de vereniging kennelijk.

Terug naar de man/vrouwverhouding in het communicatievak. Betteke van Ruler publiceerde in 2000 wel een onderzoek en kwam bij managementposities op een 50/50 verdeling. Volgens Amerikaans onderzoek ligt de werkvloerverhouding anders: 80% vrouwen en 20% mannen. Hoewel Verburg in haar brief aan Mooij aangeeft dat het om kwaliteit zou moeten gaan, valt het haar op dat in het blad Communicatie nauwelijks vrouwen staan. Ze haalt de recente discussie aan, waar volgens bestuurslid Shula Rijxman van de Nederlandse Publieke Omroep te weinig vrouwen op TV te zien zijn als gesprekspartner/leider. Ze vindt dat opinieprogramma’s in contact gebracht dienen te worden met de programmamakers.

Rocco Mooij reageert dat bezoekers bij congressen hoofdzakelijk vrouw zijn en op het podium alleen maar man. Hij wil wel meer vrouwen in zijn blad en op het podium, maar vrouwen schijnen niet te willen. Op zoek naar hooggeplaatste vrouwen, komt hij tot de ontdekking dat “ook in communicatie - zelfs in communicatie - de hoogste baas vaak een man [is].” Toch zegt hij toe meer vrouwen in het blad te plaatsen, maar dat het de taak is van vrouwen om hun bescheidenheid af te schudden.

Helaas gaat de discussie niet over inhoud en kwaliteit. Waar is de kwaliteit gebleven, die Verburg heel even aanstipte? Wat is er mis met kijken naar het waarom mannen sneller in managementfuncties terechtkomen? Leven we werkelijk in een vrouwonvriendelijke maatschappij of zijn er andere oorzaken? Is de vorm zoveel belangrijker geworden dan de inhoud? Zoals in ons vak al tijden niet (meer) gediscussieerd lijkt te worden over inhoud en kwaliteit.

We missen een brancheorganisatie die voor ons vak staat en inhoudelijk opkomt voor de belangen van communicatieprofessionals, ongeacht sexe, omdat dit niet relevant is als kwaliteit het uitgangspunt is. We missen een leider, die opstaat en zegt waar hij of zij voor staat. Waar het communicatievak voor staat. We missen een beroepsvereniging, die niet volgend is, maar de leiding neemt in discussies, in onderzoek, in profilering, in reputatiebescherming en vooral, in kwaliteitsbewaking.

Als je vrouwen wilt profileren in het vak, dan zul je moeten beginnen met die inhoud. Wat is de kwalitatieve norm voor een managementfunctie? Waarom word je bijvoorbeeld in dit land soms al ‘senior’ genoemd als je net drie jaar werkervaring hebt? En waarom laat onze beroepsvereniging niets van zich horen als een uitzendbureau een communicatiemanager zoekt, die, om leiding te geven aan meer dan 10 communicatieprofessionals, slechts 2800 euro bruto (!) betaald krijgt?

Als landelijk niemand de inhoud belangrijk acht, waarom liggen vrouwen dan wakker van het ontbreken van hun vakzusters in het blad Communicatie Magazine? Ik ben bang dat we in ons vak zover zijn weggezakt, dat vorm belangrijker is geworden dan inhoudelijke kwaliteit. Het zou fijn zijn, als onze beroepsvereniging haar piketpaaltjes zou slaan waar ze behoren: kwaliteit in plaats van veel geld verdienen aan prijsuitreikingen om als vrijwilligersorganisatie betaalde krachten salaris te kunnen uitbetalen…

Jacques Happe
Jacques Happe is zelfstandig journalist, mediastrateeg en communicatiemanager bij Highlow Communications, dat hij 4 augustus 1986 op 19-jarige leeftijd oprichtte. Hij is redactielid van CommBat, het discussieplatform over de kwaliteit van het communicatievak. CommBat initieert en entameert de inhoudelijke kwaliteitsdiscussie over het communicatievak onder andere via deze discussiegroep. CommBat is een platform voor ieder die wil werken aan een verdere professionalisering van het communicatievak. Wat we zijn? Dat zijn we samen!